Walter was twaalf jaar toen hij ontvoerd werd door de rebellen van de Lord’s Resistance Army. Walters taak in het rebellenleger was de wacht te houden. Hij moest continu op de uitkijk staan om te zien of het regeringsleger niet in aantocht was.
Op een dag, toen hij in een boom op wacht zat, moest hij naar het toilet. Hij klom uit de boom en ging in het gras zitten. De rebellen beschuldigden hem ervan dat hij probeerde ontsnappen. Hij werd meegenomen naar het kamp, waar de commandant besliste dat Walter moest gedood worden, als voorbeeld voor de rest.
De rebellen sloegen drie keer met een bijl achterop zijn hoofd en lieten hem voor dood achter. Doordat het ’s nachts begon te regenen, kwam Walter bij bewustzijn. Hij rende weg, terwijl het bloed in zijn ogen stroomde, maar viel een eind verderop weer bewusteloos neer.
De volgende ochtend vonden de rebellen hem op een andere plaats dan waar ze hem hadden achtergelaten. ‘Het is niet mogelijk dat iemand wiens hersenen bloot liggen, nog kan in leven zijn’, oordeelden ze. Ze gingen ervan uit dat hij een tovenaartje was en durfden hem niet meer te doden.
Walter werd terug naar het kamp gesleept, waar de rebellen een beetje water en voedsel naast hem neerzetten. Tot hun verbazing dronk en at hij. Ze lieten hem liggen zonder enige medische verzorging. Toen zijn wonden vol vliegen zaten en stonken van de etter, moesten ze hem uit de wind leggen.
Na drie weken werd het kamp aangevallen door het regeringsleger. Walter werd gevonden door een soldaat en naar het ziekenhuis gebracht, waar hij een jaar verbleef. ‘De jongen die niet wou sterven’, werd hij in de Oegandese pers genoemd. Begin 2001 stuurde de vzw. hem naar een kostschool in Gulu. Helaas overleed Walter op 7 maart 2001 aan kanker in het hoofd.
Hij was dertien jaar.