De ontvoerde kinderen worden aan elkaar vastgebonden met touwen en gedwongen zware vrachten op het hoofd te dragen - zakken suiker, kratten soda of munitie. Zij moeten uren- en dagenlang lopen aan een onmenselijk tempo. Kinderen die niet meer kunnen volgen of gezwollen voeten hebben, worden onderweg doodgeslagen. Omdat de rebellen geen permanente kampen hebben in Oeganda, kunnen ze hen nergens gevangen houden. Hen in leven laten zou dan weer betekenen dat de kinderen informatie kunnen doorspelen aan het regeringsleger.
Kinderen die proberen te ontsnappen, worden voor de ogen van de rest van de groep op gruwelijke wijze gedood. Ze worden doodgestoken met messen, doodgeschopt, of doodgeslagen met stokken, hakmessen, bijlen, harken of stenen. Enkele kinderen worden geselecteerd om deze moorden uit te voeren. Dit ritueel is erop gericht de ontvoerde kinderen medeplichtig te maken aan moordpartijen en hen af te schrikken. ’Dit lot staat ieder van jullie te wachten die probeert te ontsnappen’, waarschuwen de commandanten.
De meeste kinderen komen terecht in een van de kampen van de Lord’s Resistance Army in Soedan. Ze worden er opgeleid tot soldaat. Daarbij leren ze marcheren, een geweer ontmantelen en in elkaar steken, schieten en gevechtstactieken. Kinderen die ontsnappen uit het rebellenleger getuigen dat ze ook leerden mijnen leggen en wapens hanteren waarmee ze vliegtuigen konden neerhalen en tanks opblazen. Zelfs de jongsten kennen de namen van de modernste en zwaarste wapens: SMG, LMG, RPG, B10, SAM en SPG9. De ’intelligente’ kinderen krijgen een bijkomende opleiding in spionage, communicatie en informatievergaring door het Soedanese regeringsleger in Juba.
Daarna worden de kinderen ten strijde gestuurd. Zij moeten vechten tegen het Oegandese regeringsleger. In het verleden werden zij ook gebruikt door de Soedanese regering om te vechten tegen de rebellen van Zuid-Soedan, het SPLA. De kinderen worden in de voorste linies geplaatst. Zij moeten ten allen tijde rechtop blijven staan en vuren. Diegenen die dekking zoeken of wegrennen op het strijdveld, riskeren een kogel van hun eigen commandant. Oliën op hun lichaam gesmeerd en talismannen moeten hen beschermen tegen de kogels. Bij elk gevecht sneuvelen er kinderen.
Naast vechten moeten de kinderen ook dorpen plunderen, voedsel stelen en andere kinderen ontvoeren. Burgers die zich verzetten of verdacht worden van sympathie met de regering, worden op wrede wijze vermoord. Zij worden onthoofd, levend verbrand of verminkt door het afsnijden van lippen, oren of benen. De ontvoerde kinderen moeten deelnemen aan deze massamoorden, soms op hun eigen dorpsgenoten. Kinderen die zijn opgenomen in het sponsoringprogramma van de vzw. Kindsoldaten moesten zich insmeren met de hersenen van hun slachtoffer, of plaats te nemen op het lijk en hun eten verorberen met het bloed van hun slachtoffer aan hun handen. De bedoeling is de kinderen voorgoed te binden aan het rebellenleger door hen te doen geloven dat nooit meer terug kunnen naar huis, waar hen de wraak wacht van de bevolking en het regeringsleger.
De kinderen van de LRA worden blootgesteld aan de grootst mogelijke ontberingen. Zij lijden permanent honger en dorst. Vooral in Soedan is de sterfte door ondervoeding en uitdroging groot. Velen overleefden door het drinken van hun eigen urine, of het eten van blaren, wortels en insecten, waar ze diarree van kregen. Anderen kwamen om van cholera, dat met regelmaat de kampen trof, en malaria.
Dertig procent van de ontvoerde kinderen zijn meisjes. Zij worden vanaf twaalf jaar als ’vrouwen’ gegeven aan de commandanten. In wezen zijn zij seksslavinnen. Ze worden systematisch verkracht met de bedoeling dat ze zwanger worden en kinderen baren. Er zijn al ruim tweeduizend kinderen geboren in de Lord’s Resistance Army. Die worden door Kony gezien als de enige, zuivere ’Acholi’ en de nieuwe generatie kindsoldaten. Zijn ultieme doel is zijn kinderleger zo talrijk en sterk te maken dat het op een dag in staat zal zijn de regering omver te gooien.